Smętarz dla zwierzaków

One thought on “Smętarz dla zwierzaków”

• 

  Asagnar

  10 maja 2019 at 18:14

  Permalink

  Książ­ka fak­tycz­nie do lek­ko­straw­nych nie nale­ży. Czy­ta­łem ją w tym roku, więc mam ją na świe­żo. Nie­ste­ty, ze wzglę­du na oso­bi­ste doświad­cze­nia, łatwo przy­szło mi zro­zu­mieć dra­mat głów­ne­go boha­te­ra. Książ­ka roz­dra­pu­je nie­za­le­czo­ne rany i nie pozo­sta­wia jakiej­kol­wiek nadziei. Pomi­mo tego wszyst­kie­go jestem zado­wo­lo­ny, że książ­kę prze­czy­ta­łem. W mojej oce­nie jest to jed­na z naj­lep­szych powie­ści S. Kin­ga. Nie ma tu zbęd­nych dłu­żyzn, ani nie­ra­cjo­nal­nych roz­wią­zań fabu­lar­nych. Jed­no­cze­śnie lek­tu­ra tej książ­ki była dla mnie w pew­nym sen­sie terapią.
  Tak jak wspo­mnie­li­ście w pod­ca­ście, fabu­ła scho­dzi tu na dru­gi plan. Naj­waż­niej­sze są emo­cje boha­te­rów. Przed lek­tu­rą książ­ki zna­łem zarys fabu­lar­ny z tele­wi­zyj­ne­go fil­mu z lat ’90. Nie spo­dzie­wa­łem się jed­nak, że będę ją tak emo­cjo­nal­nie odbierał. 

  Innym wybit­nym wąt­kiem fabu­lar­nym „Smę­ta­rza dla zwie­rząt” jest opis cho­ro­by sio­stry Rachel. S. King dosko­na­le uchwy­cił, że oso­by prze­wle­kle cho­re (sparaliżowane/niepełnosprawne) nie prze­cho­dzą przez swo­je cier­pie­nie w spo­sób, jaki zna­my z opo­wie­ści o świę­tych męczen­ni­kach. Bynaj­mniej. Oso­by prze­wle­kłe cho­re mają naj­czę­ściej pre­ten­sje do losu, że to wła­śnie ich spo­tkał ten los. I nie ma w tym nic złe­go! To w nas jest błęd­ne prze­świad­cze­nie i pod­świa­do­me ocze­ki­wa­nie, że z god­no­ścią będą prze­cho­dzić przez męki aż do swo­jej śmier­ci. Wątek sio­stry Rachel jest napraw­dę świet­nie poprowadzony.

  Pozdra­wiam!

Comments are closed.