Audycja ZKury Książki Kulturalna 

Nie ma wędrowca

, , , , , ,

W poło­żo­nym na odlu­dziu tar­ta­ku zwa­nym Bazą pra­cę podej­mu­je nowy stróż noc­ny. Drę­czo­ny nie­na­zwa­ną trau­mą męż­czy­zna szyb­ko wni­ka w histo­rię peł­ne­go tajem­nic życia swo­je­go zmar­łe­go poprzed­ni­ka, świad­ka dra­ma­tycz­nych wyda­rzeń z prze­szło­ści. Tym­cza­sem nad­cią­ga zima, a wraz z nią skry­te w zamie­ci wid­ma; nie­sio­ne lodo­wa­tym wia­trem echa popeł­nio­nych tu nie­gdyś zbrod­ni. Zima, w któ­rej śnież­nych obję­ciach wędru­ją ramię w ramię i praw­da, i śmierć.

Pod­cast: Play in new win­dow | Down­lo­ad

Łukasz Skura

Kiedyś SKura, dzisiaj już Żarłok - pożera filmy, książki, płyty a przede wszystkim testuje dobre i złe żarcie na ŻTV. W wolnych chwilach katuje ludzi swoją niestrawną gitarą.

Sprawdź również

Wiadomości z Martwej Strefy – 064 – 08. 2016

Hubert Spandowski Możliwość komentowania Wiadomości z Martwej Strefy – 064 – 08. 2016 została wyłączona

Brom. Tom 2

Hubert Spandowski Możliwość komentowania Brom. Tom 2 została wyłączona

Double Feature cz. 06

Łukasz Skura 2

One thought on “Nie ma wędrowca”

  • maszynistaGrot
    7 czerwca 2017 at 09:51
    Permalink

    Widzę, a raczej sły­szę Żar­łok, że humor dopi­sy­wał pod­czas nagrania 🙂

    Zwró­ci­łeś uwa­gę na pod­pis Paw­ła Matei: „Dłu­go się nie otrzą­śnie­cie” Mogło­by być dopi­sa­ne że to redak­tor ser­wi­su gro­zy na okład­ce moim zda­niem, choć sam wpis bar­dzo na miejscu.

    Sama książ­ka rewe­la­cyj­na, rów­nież na mnie spo­re wra­że­nie zrobiła. 

    Co do wul­ga­ry­zmów, to rów­nież w lite­ra­tu­rze gro­zy nie jestem zbyt­nio ich wiel­bi­cie­lem bo uwa­żam że psu­ją nastrój, choć w tym przy­pad­ku myślę że pod­kre­śla­ły oso­bo­wość boha­te­rów – pro­stych robot­ni­ków wałę­sa­ją­cych się po tartaku.

    Do koń­ców­ki powie­ści moż­na mieć zastrze­że­nia, choć przy­znasz pew­nie że jest zaska­ku­ją­ca, co raczej zapi­sze­my na atut.

    Zga­dzam się co do dość mylą­cej kla­sy­fi­ka­cji wyda­nia książ­ki w serii kla­sy­ki gro­zy. Myślę że po pro­stu cho­dzi­ło aby Gunię wypro­mo­wać w słyn­niej­szym wydaw­nic­twie. Wcze­śniej­szy jego debiu­tanc­ki meta­fi­zycz­ny zbiór opo­wia­dań „Powrót” wyszedł z jesz­cze bar­dziej niszo­wej Aghar­ty, któ­rej próż­no szu­kać w księ­gar­niach tra­dy­cyj­nych a jedy­nie przez internet.

Comments are closed.