Jestem
Nagrodzony przez publiczność i jury XXX FPFF w Gdyni oraz doceniony przez organizatorów zagranicznych festiwali filmowych (Nowy Jork, Toronto, Pusan), film Doroty Kędzierawskiej („Wrony”, „Nic”). Autorem muzyki do filmu jest światowej sławy kompozytor Michael Nyman („Fortepian”, Kontrakt rysownika”, „Mąż fryzjerki”). Zdjęcia zrealizował Arthur Reinhard („Tristan i Izolda”, „Prowokator”).
Historia jedenastolatka, który po ucieczce z domu dziecka, zdany na siebie, poznaje dorosły świat. Przypadkowo spotyka dziewczynkę z prawdziwego, dostatniego domu. Rodzące się uczucie przyniesie obojgu wspaniałe odkrycie – na świecie niekoniecznie trzeba być samotnym.
Dzisiejszy podcast jest bardzo nietypową recenzją filmu. Jest to spojrzenie na film przez zupełnie inny pryzmat. Mnóstwo anegdot z mojego życia i omówienie filmu poprzez moje historie z tym filmem związane. Jest to oczywiście również klasyczna ocena samego filmu ale ta część audycji schodzi często na dalszy plan.
Podcast: Play in new window | Download
Świetny odcinek. Złamanie konwencji dobrze ci zrobiło. Co do filmu to kiedyś go widziałem w TV, ale jakoś mnie odstręczył sileniem się na – jak to nazywam – wysokie C. Odebrałem go wtedy jako typowy festiwalniak robiony specjalnie pod krytyków. Ale może, cholera, warto dać mu drugą szansę. Poza tym hej – ilu ludzi może powiedzieć, że w ich pokoju rozbierała się Edyta Jungowska 😉 może to i nie Scully, ale też się liczy 🙂
No właśnie bardzo możliwe, że to jest tak jak mówisz a ja po pierwsze dlatego, że takich rzeczy w ogóle nie oglądam a po drugie dlatego, że mam zupełnie inne wejście w ten film, odebrałem go tak a nie inaczej.
No wiesz, taka osobista perspektywa na pewno rzutuje na postrzeganie. To naturalne, że czujesz z tym filmem emocjonalną więź i przez to może nawet go przeceniasz. Przez to, że był kręcony w bliskich Ci miejscach, czujesz się trochę jego współtwórcą. Ale faktycznie może warto by go jeszcze raz obejrzeć. Tylko nie wiem, czy teraz będę się umiał skupiać na samej historii, czy pochłonie mnie wypatrywanie opowiadanych przez Ciebie smaczków 🙂